باز من و پنجرهی رو به باغ . . . و انارهایی که از فرط نبودنت، ترک برداشتهاند . . . باز من و خاطرهی بچگی هایی که پشت درخت های پربار انار گم میشد و رد پایی که تو را، تاپشت پرچین های باغ، برای همیشه پنهان می کرد . . .

گفتنی نیست ولیبی تو کماکان در مننفسی هست، دلی هستولی جانی نیست...

غربت آن است که در جمعی و جانانت نیست . . .

چشمهايت را میبوسم مىدانم هيچ كس هيچگاه در هيچ لحظهاى از آفرينش، آنچه را كه من در گرگ و ميش نگاه تو ديدم نخواهد ديد . . .

باورِ من این است: اگر از خاک سرشته ست خداوند تو را خاکِ یک جای جهان شیرین است

ای نفسگیرترین حادثه ی فصل خزان من به اسمت برسم، سخت نبارم، سخت است

اندوه من اینست که در دفتر شعرم یک بیت به زیبایی چشم تو ندارم

تو نیمه ی گمشده ی من نیستی تو همه ی گمشده ی منی

از سر بيکاری امشب، خواستم تا يک به يک بشمرم حاجات خود ديدم نود درصد تویی . . .

من در این خلوتِ خاموشِ سکوت اگر از یادِ تو یادی نکنم می شکنم . . . !

من به دنبال تو با عقربه ها می چرخم . . . عشق یعنی گله از حرکت ساعت نکنم . . . !

لعنت به تمام درهایی که . . . پشت آن نیستی . . . !

دارد پاییز می رسد انار نیستم که برسم به دست های تو برگم! پر از اضطراب افتادن!

کاش می شد با تو بهار آرزوها پا بگیره کاش می شد با تو دوباره زندگی معنا بگیره . . .